In korte bewoordingen: Twee laboratoria kunnen dezelfde zak ijzeroxide testen en cijfers rapporteren die niet met elkaar vergeleken kunnen worden. De ene leest een Hegman-maatstok af en noemt het resultaat ‘fijnheid’. De andere weegt wat op een zeef blijft liggen en noemt het ‘zeefrest’. Beide tests zijn echt, geen van beide geeft de deeltjesgrootte aan, en een inkooporder waarin één van deze termen wordt genoemd, terwijl de ontvangende fabriek de andere test uitvoert, leidt tot een geschil. Dit is wat elke test daadwerkelijk meet, en hoe u een specificatielijn kunt formuleren die in beide laboratoria standhoudt.
Een inkoper schrijft ‘fijnheid: max. 25 µm’ in de specificatie. Het certificaat dat drie weken later arriveert, vermeldt ‘zeefrest op 45 µm-zeef: 0,2 %’. Beide partijen geloven dat ze overeenstemming hebben bereikt. Dat is niet het geval.
In de verfhandel betekent fijnheid meestal de fijnheid van de maalgraad: in hoeverre een pigment is vermalen en in een vloeibare drager is gewet. In de pigmenthandel betekent het vaak het zeefrestant: hoeveel korrelachtig materiaal op een zeef achterblijft. Plaats die twee zinnen in dezelfde aankooporder, en niemand liegt wanneer hij of zij die ondertekent.
De eenheden maken het nog erger. Het ene getal wordt afgelezen van een groef in micrometer. Het andere is een percentage. Ze zijn niet onderling omzetbaar, en geen enkele rekenkundige bewerking kan het ene getal in het andere omzetten.
Een Hegman-meetapparaat is een gefreesd stalen blok met een taps toelopende groef erin, van ongeveer 100 µm aan de diepe kant tot nul. U doet pasta in het diepe uiteinde, trekt een rechte lemmet eroverheen en leest het punt af waar de krassen ophouden te verschijnen. Deze aflezing is in micrometer, en ISO 1524 is de methode die het grootste deel van de wereld in de specificatie opneemt. ASTM D1210 behandelt hetzelfde onderwerp en rapporteert meestal een Hegman-nummer tussen 0 en 8.
Dit is het punt dat kopers over het hoofd zien. De meetmeter detecteert geen individuele deeltjes. Hij detecteert de grootste overgebleven clusters in die specifieke pasta, op die specifieke machine, in dat specifieke harsmedium. Wijzig het dispersiemiddel, wijzig de molen, wijzig de duur van de batchverwerking, en de meetwaarde verandert — terwijl elke deeltsgrootte in de zak precies hetzelfde blijft.
Een Hegman-waarde is dus een uitspraak over een dispersie, niet over een poeder. Wanneer een leverancier een waarde opgeeft voor een droog pigment, lees die dan als: „dit is wat ons standaardlab bereikt in ons standaarddraagmedium“, en vraag welk draagmedium daarbij is gebruikt.

De instelling van de molen verricht evenveel werk als het pigment zelf — dit is het hele onderwerp van het verkrijgen van gedispergeerd nano-ijzeroxide-rood .
Zeefrest (het aandeel pigment dat op een zeef met een bepaalde maaswijdte wordt tegengehouden) is een schoonheidstest. Volgens ISO 787-7 wordt het monster met de hand onder water door de zeef gewassen en wordt het resterende materiaal gewogen. Het is een grove test met een beperkte functie: het opsporen van te grote korrels, harde klonten die nooit in de reactor zijn gedispergeerd en af en toe verontreiniging van een zak of een transportband.
Wat deze test niet kan detecteren, is het fijne uiteinde van de verdeling. Een pigment met 0,1 % rest op een 45 µm-zeef kan nog steeds sterk geaggregeerd zijn bij 2 µm, maar de zeef geeft daar geen informatie over, omdat alles kleiner dan de maaswijdte er ongehinderd doorheen gaat.

De zeef geeft u ook informatie die een meetinstrument niet kan geven: of het probleem ooit de fabriek heeft verlaten. Korrels op de zeef waren er al voordat uw molen ermee in aanraking kwam.
Laserdiffractie beantwoordt nog een andere vraag: hoe ziet de gehele populatie eruit. U verkrijgt een curve, en meestal een D50 (de grootte waarbij de helft van het monster per volume fijner is) plus een spanwijdte. Twee pigmenten kunnen dezelfde D50 hebben en toch volkomen anders gedragen, omdat de ene een smalle piek vertoont en de andere een lange grove staart heeft.
Drie tests, drie vragen. Alleen de verdeling beschrijft het poeder. Alleen de maatgevende test laat zien wat uw installatie daadwerkelijk zal aantreffen.
| Wat u wilt weten | Test | Standaard | Gerapporteerd als | Dode hoek |
|---|---|---|---|---|
| Hoe goed het zich verspreidt in mijn drager | Fijnheid van de malingsgraad | ISO 1524 of ASTM D1210 | µm, of Hegman 0 tot 8 | Hangt af van de molen, het hars en de tijd |
| Of de zak korrelachtig materiaal bevat | Zeefrest, watermethode | ISO 787-7 | % gehouden op een opgegeven zeefmaas | Zegt niets over deeltjes kleiner dan de zeefmaas |
| Wat de poederverdeling is | Laserdiffractie | Instrumentele methode | D50 en een verdelingscurve | Zegt niets over dispersie |
| Of de partij overeenkomt met de vorige | Kleuraflezing tegen een bewaard standaardmonster | ASTM D2244 | δE | Vertelt u dat het verschoven is, niet waarom |
Een vierde kolom kan aan die tabel worden toegevoegd, en die zou elke keer hetzelfde zeggen: geen van deze tests vervangt de andere, en het certificaat vermeldt uitsluitend de tests die de leverancier heeft gekozen om uit te voeren.

Twee fabrieken, dezelfde partij, dezelfde dag, verschillende resultaten. Dat is normaal en geen kwaliteitsprobleem.
Een kogelmolen die een lange pass uitvoert, breekt een hardnekkige agglomeratie uiteen en rapporteert een fijne malingsgraad. Een hoogdraaiende disperser in een batchtank, twintig minuten in werking omdat de ploeg achterop is, laat dezelfde agglomeraten onaangetast en rapporteert een grovere malingsgraad. Het pigment heeft niets gedaan. De energietoevoer wel.
De vaste-stofbelading is even belangrijk. Verhoog de pigmentbelading en de pasta wordt viskeus; het mes kan dan niet dezelfde schuifkracht genereren, en de meetwaarde verschuift naar een grovere waarde. Daarom kunnen zowel de 15 µm van een formulateur als de 30 µm van een fabriek eerlijke metingen zijn van hetzelfde materiaal.
Vage specificaties zijn de oorzaak van de meeste geschillen hier, en ze zijn eenvoudig op te lossen. Vijf punten doen het werk:
Eén regel meer is nuttig voor kopers van beton en mortel: als de fabriek pigment in een droge mengeling zeefde, dan is de reststofwaarde het beslissende cijfer, en een Hegman-waarde in de specificatie is versiering.
U hebt geen laboratorium nodig om het grootste deel hiervan op te sporen.

Als de drawdown en de behouden standaard niet overeenkomen, hebt u een serieuze bespreking met de leverancier nodig, en hebt u iets om te tonen. Dezelfde werkbankprocedure, met een ΔE-limiet die u bent overeengekomen af te dwingen, is vastgelegd in het instellen van een kleurtolerantie die u kunt verdedigen . Voor de volledige reeks stappen rond een nieuwe partij, zie hoe een proef moet worden uitgevoerd , en controleer wat een COA wel en niet bewijst voordat u uitsluitend op het certificaat vertrouwt.
Hebei Tianhuibao Technology Co., Ltd. produceert al 26 jaar synthetische ijzeroxidepigmenten, met rode, gele, zwarte en bruine kwaliteiten voor beton, coatings, kunststoffen en keramiek. Elke partij wordt geleverd met een certificaat waarop de bovengenoemde tests staan vermeld; een bewaard monster blijft gedurende de op uw bestelling vermelde periode in ons archief. De minimale bestelhoeveelheid bedraagt 1 ton (1000 kg). Voor een specificatiebeoordeling of een monster dat is afgestemd op uw voertuig kunt u een e-mail sturen naar [email protected] of bellen naar +86-13400211655.
Actueel nieuws2026-10-10
2026-10-08
2026-09-17
2026-09-11
2026-09-10
2026-09-04